favoritz

Hai iz

piye kabare...aku sudah lupa kalo suka bonceng hadap
belakang. Saya jadi ingat ketika dahulu masih SMA ada
cerita. Karena kejadianny di Jember tentunya
percakapan memakai bahasa Jawa. Sengaja tidak saya
terjemahkan ke Bahasa Indonesia agar tidak mengurangi
keasliannya. Ketika itu Iwan roen ketemu Bambang lagi
nggembala kambing (wedhus).

"Mbang, waduh wedhus sampeyan akeh yo ?" jare Iwan

"Yo lumayan " jare si Bambang

"Pira kabehe, Mbang ?" takon Iwan maneh

"Sing putih opo sing ireng ?"

"Sing putih, wis"

"Selawe"'

"Wik, cik akehe. Lha sing ireng?'"

"Podho..." jare Bambang ambek ngarit suket

Iwan takon maneh.

"Mangan sukete yo akeh pisan, Mbang.."

"Yo.."

"Pirang kilo mangane sakdino ?"

"Sing putih opo sing ireng ?"

'Sing ireng, wis'

"Yo kiro-kiro limang kiloan"

"Lha sing putih?"

"Podho . . ."

Iwan bingung, laopo lek ditakoni kok kudu mbedakno
sing putih tah ireng, wong jawabane yo podho ae.

"Mbang, opoko lek tak takoni perkara wedusmu, sampeyan
mesti leren takon sing putih tah sing ireng barang.
Padahal masiyo putih utawa ireng, jawabanmu podho
terus. Sakjane ngono onok opo?"

"Ngene lho, sing putih iku wedhusku..."

"Lha sing ireng ?"

"Podho . . ."


guyon rek...guyon.....